پرچنان

این مدت گاهی سر خاک می رویم به سنگ نوشته ها دقیق میشوم بیشتر اشعار از سمت داغ دیده گان است و شرح حالشان. به فرزند آوری فکر می کنم، این که ما فرزندی می آوریم، لحظه ، لحظه مهر و محبت بر او تزریق می کنیم و خودمان را به او گره میزنیم، با خاطرات مشترک، با مهر و مهربانی و یک دفعه روزگار فرزند و والد را از هم جدا می کند و می ماند یک طرف قضیه با کلی گره هایی که کنده شده، رنجی که سیر طبیعت ایجاد کرده. گویی که در گسلی فعال خانه ای سست بنا کرده باشی ، می دانی زلزله ای هست و خواهد ریخت، اما باز می خواهی خانه را بسازی. حتی دنیا اگر این همه رنج و آلودگی و بی عدالتی و...

ادامه مطلب