شلاقی به خود

سیستان، حجم زیادی آب دارد. با همه ناخوشی هامون باز، آب، بسیار دارد.
منطقه ای شبیه شمال و سبز. درختان زیبا و کُهَن کرگز که قد کشیده و بالا رفته اند، نشانه اختلافی نوع پوشش اینجا با شمال کشور است.
فکر کنم بسیاری از ما بدانیم که قسمتی از آذربایجان در سمت ایران و قسمت دیگر در آن سمت مرز است. یا کردستان. یا خوزستان، اما من تا به این سفر نمیدانستم قسمت بزرگتر سیستان بزرگ و تاریخی، در کشور افغانستان و ولایات نیم روز، زرخشان و... قرار گرفته است. زبان سیستانی ریشه در اغاز کهن زبانی دارد که اینک به ما رسیده است. این منطقه، با هزاران سال، ریشه های هویتی ماست. اگر شاهنامه را به عنوان یکی از ستون های نگهدارنده زبان و ریشه و هویت ما ایرانیان در نظر بگیریم، رستم دستان که یلی بود در سیستان ، نقش محوری شاهنامه است و شاهنامه بی نقش او جایش می لنگد. کم می آورد.
ریشه های هویتی ما به این قسمت خاک سرزمین گره خورده است. اما چرا این قدر ما با این خاک با این سرزمین، غریبه ایم؟
چرا تا به حال به دنبال ریشه های خود نرفته ایم و خود را در مغناطیس جغرافیایی این هویت خواهی قرار نداده ایم؟
هستند مردمان هویت خواهی که نام کودک خود را مثلا آپاندیا یا آپاندیس میگذارند!! و وقتی از او سوال میشود به چه معنی و از کجاست؟
تو را ارجاع میدهند به پاورقی های اوستا به تصحیح امانؤل زلاتان چاپ بیروت !! و دم از کوروش و هخامنش و خلیج همیشه فارس میزند اما دریغ از کمی اندیشه.

اگر کودکی اینجا شناسنامه ندارد و مدرسه نمیرود، آری بخشی از گناهش ، مسیولیتش با ماست. چرا که نیامدیم. چرا که ریشه کهن سرزمین را فراموش کردیم و به سبزه های چمن گون رسته در سرزمین خو کردیم و گفتیم زیباست، قشنگست . کافیست، چمنش شبیه همان چمن اروپایی است.
ما فراموش کردیم
اگر می آمدیم، امثال آن کودک با دیدن دیگران، دنیایشان بزرگ میشد. ادم های متفاوتی را میدیدند و انگیزه بیشتری از جهت پیدا کردن زندگی متفاوت پیدا میکردند. و خود را از سطح فکری ، معیشتی، مالی به بالا میکشاندن.
در خبر آمده بود شهر های مرزی ترکیه به علت سیل هجوم ایرانیان، کلاس های زبان فارسی برای کاسبان مناطق تجاری خود گذارده اند.
آری این، آن تغییری است که میتوانست کودک ما هم به دنبال آن باشد. تحصیل، اشتغال، اموزش و هزاران حرفه و مهارت دیگر را از طریق همین آمدن یاد میگرفت.
به خودمان رجوع کنیم:
هر کدام از ما
از کشور های همسایه شمالی کشور تا آن سمت خلیج، چندبار سفر کرده ایم و چندبار به سرزمین ریشه های هویتی زبانی خود آمده ایم؟
اما اگر قرار باشد ادا در اوریم
میگویم: خلیج نه
خلیج همیشه فارس!!!
اگر می امدیم، اگر میدیدم، ریشه های هویتی کهن ایرانی در شرق است. ریشه های چندین هزار ساله.
اگر می آمدیم
ما فراموش کاران
ما گنهکاران .

روز هفتم

@parrchenan