سفر

پرچنان: عکس منتخب من این است. چیزی است همانند زندگی. نه از پس معلوم است نه از پیش زندگی در جاده ای پیچ در پیچ. نمیدانی جاده در پس مه، سربالا یا پایین است، نمیدانی بارانی یا آفتابی است. نمیدانی سرد یا گرم است. نمیدانی هموار یاناهموار است اما میدانی باید رکاب بزنی تا بروی، تا نمانی. این ناپیدا بودن این در مه بودن این در هیچ بودن دو انتخاب برای آدمی میگذارد انتخاب اول، اضطراب است و انتخاب تو میشود اضطراب دایم زندگی. و تعریف از زندگی مترادف اضطراب میشود و آن را اضطراب وجودی نام مینهی. و یا انتخاب آنکه آن لحظه همان لحظه از این بودگی از این حضور، لذت ببری چون که از پس و پیش آگه نئی، کاری کن که از لحظه بین پس و پیش که هستی و بدان آگاهی لذت ببری. اگر انتخابت، دومین حالت باشد، تلاش میکنی تواناییهای خودت را افزایش دهی تا به درک بیشتر لحظه بین پس و پیش برسی و این یک تلاش دایمی است تا وقتی که جادهِ تو به انتها برسد و از جاده جدا شوی و مه تو را بپوشاند. https://t.me/parrchenan ازم پرسشی کرد و پاسخم را به سمت این نوع رکاب زنی بردم اینکه این نوع رکاب زنی را دوست دارم چون با هر رکاب یک سخن بلندبا زبان سکوت میگوید: اینکه بیش از این چیزهایی که همراه داری و میبری، اگر داری اضافه است. لازم نیست. با همین چیزها میتوانی با کیفیت زندگی کنی با کیفیت ها را ببینی، نفس بکشی و لذت ببری زندگی امروزه سخت پیچیده شده است. برای نشان دادن ارادت به محبوب ممکن است کسی آیفون فلان بگیرد، برند بهمان و... در حالیکه زندگی اینقدر سخت نبود در این نوع زندگی خیلی ساده ابراز میشد. همین که بیایی سپار دوچرخه شوی ببینی دسته گلی از محبوب آنجا خوش نشسته است. همین که بینی زنجیر چرخ محبوب افتاده و بگویی پیاده نشو من می اندازم سر جایش. به همین سادگی شاید مهمترین و بلندترین سخنی که از این نوع 1ها میشنوم این است که زندگی ساده است، لذت بردن ساده است. مرگ نیز ساده. قبل از رسیدن به این سادگی به سادگی زندگی کن به سادگی لذت ببر https://t.me/parrchenan