Soheil R:مسافر و دوچرخه پیشنهاد دیگری دارم: مقدمه:بیایید یک تصویر سازی ذهنی بکنیمخود را بگذارید به جای ما و خود را مسافری ببیند نشسته بر روی چرخ، در حال رکاب زدن بر جاده ای بیابانی.تصوّر کردید؟ کلاه کاسکت بر روی سر و با توجه به زاویه تابش آفتاب، سایه بان آن پایین یا بالا امده و قسمت بالایی قاب تصویر...

از دور یک ارتفاع سیاه خود نُمایی میکرد. به نزدیکی کوه رسیدیم، کوهی با سنگهای سیاه و یک تکه.با ماشین به بالای کوه رسیدیم. تا چَشم کار میکرد، دشت بود و دشت. و این کوه تنها نقطه مرتفع منطقه بود. راستش تا به حال کوهی در وسط دشتی، این چنین یکه و تنها ندیده بودم.تنها بود و با همه چشمانش به دشتی که روزی آب...

نمیدانم نوشته هایی که از روز اول تا به روز ششم را گذاشته ام، خوانش میشود یا نه، باری این نوشته، ادامه یکی از آنهاست: میخواستم باد شوم، رها، آزاد، بی سرزمیناما،اما آدمی زاد است دگر، باد نیست، دل دارد، خنده ای محبتی، لطفی، همچون دمی که بر آتش نیمه خاموش میزنند و میگیرانندش، گیر میشود، گرمای آتش را حس ...

شلاقی به خود سیستان، حجم زیادی آب دارد. با همه ناخوشی هامون باز، آب، بسیار دارد.منطقه ای شبیه شمال و سبز. درختان زیبا و کُهَن کرگز که قد کشیده و بالا رفته اند، نشانه اختلافی نوع پوشش اینجا با شمال کشور است.فکر کنم بسیاری از ما بدانیم که قسمتی از آذربایجان در سمت ایران و قسمت دیگر در آن سمت مرز است. ...

عزیز ما یوسُف وارد روستای حُرمک شدیم. نخلهایی که بگ گراند آن را کوه های اینک طلایی شده به واسطه غروب آفتاب تشکیل میداد نظرمان را جلب کرد و عکس گرفتیم و داخل شدیم.بچه های ده از دور پیدا بودند، دوستان ما دوچرخه سواران در روستاها، این بچه ها هستند. همانها که زودی می آیند و دور و برمان جمع میشوند و ما ر...

روز هفتم سفر که دیدیم جاده باریک است و باید احتیاط کرد، برای روز هشتم و برای قسمتی از جاده که احتیاط لازم داشت، با یک اتوبوس هماهنگ شدیم و آن قسمت مسیر که جاده دوطرفه یک بانده بدون شانه آسفالت جاده بود را سوار اتوبوس شدیم. اتوبوس یک تور بود و مسافرانش از کل ایران به این منطقه بابت شهر سوخته آمده بود...

Soheil R:اما دلایل مددکاری از جهت خاص کردن کمک به یوسف. ۱. یتیم بوددوستان شما همه خانواده داشته اید ولیمن تجربه سالها مربی کودکان بدسرپرست و بیسرپرست بودن را داشته امو لمس کرده ام درد یتیم بودن دیگری را۲. یتیم بود۳. یتیم بود ۴. نگاه ویژه رسول ا.. به ایتام در قرآن کریم و احادیثش( در واقع این آموزه دی...

از دور یک ارتفاع سیاه خود نُمایی میکرد. به نزدیکی کوه رسیدیم، کوهی با سنگهای سیاه و یک تکه.با ماشین به بالای کوه رسیدیم. تا چَشم کار میکرد، دشت بود و دشت. و این کوه تنها نقطه مرتفع منطقه بود. راستش تا به حال کوهی در وسط دشتی، این چنین یکه و تنها ندی

نمیدانم نوشته هایی که از روز اول تا به روز ششم را گذاشته ام، خوانش میشود یا نه، باری این نوشته، ادامه یکی از آنهاست: میخواستم باد شوم، رها، آزاد، بی سرزمیناما،اما آدمی زاد است دگر، باد نیست، دل دارد، خنده ای محبتی، لطفی، همچون دمی که بر آتش نیمه خامو

شلاقی به خود سیستان، حجم زیادی آب دارد. با همه ناخوشی هامون باز، آب، بسیار دارد.منطقه ای شبیه شمال و سبز. درختان زیبا و کُهَن کرگز که قد کشیده و بالا رفته اند، نشانه اختلافی نوع پوشش اینجا با شمال کشور است.فکر کنم بسیاری از ما بدانیم که قسمتی از آذرب

Soheil R:و من مسافر شدم از یک هفته پیش که به زمان مسافرت نزدیک میشدم، یک حسی داشتم. هنگام رکابیدن به سمت منزل از محل کار، افکار گوناگونی بر ذهنم هجوم می آورد و میگذشت. دوباره سرما، هجوم باد، هی غریبه هایی که باید با آنها آشنا شوی، و دوباره به خاطره

تو پای به راه در نِه و هیچ مگویخود راه بگویدت که چون باید رفت برنامه سفر با دوچرخه به سیستان و بلوچستان مبدأ : نهبندان مسیر برنامه:نهبندان، خوانشرف، بندان، زابل، زهک، قلعه نو، شهر سوخته، تاسوکی، زاهدان، میرجاوه، سنگان، حاشیه کوه تفتان، خاش، گشت، سراو

پرچنان:در بی آرتی ایستاده ام و چهر های مسافرین در اتوبوس را می نگرم. برای هر چهره داستان کوتاهی در ذهنم می سازم و رد میشوم، به خودم که می آیم، متوجه میشوم، که خنده ای بر چهره ام نشسته است. یاد آن جمله معروفی از نامه خودکش که نمیدانم کجا خوانده ام می

حال و هوای زلزله دل و دماغم گرفته و امروز چیزی ننوشته ام. و به همه این ها، و مرگ ها، زندگی میگوییم. این رنجی که میکشیم ، زندگی نام نهادیم. دیروز آقا عیسی آمد ( دوستانی که پست های قبلی را خوانده اند در جریان داستانش هستند)مردی قد بلند وارد سالن شد و ب

گاهی که مجبور میشم ماشین بردارم و در سطح شهر تردد کنم، معمولا آهسته و با حوصله بیشتری نسبت به سالهای ابتدایی که گواهینامه گرفته بودم، می رانم.مثلا شده که در کوچه باریکی با سرعت قانونی میرانم و در حالیکه انتهای کوچه که به خیابان اصلی میرسد، ترافیک اس

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد قرار بود دو خواهری که مادر معتادشان آنها را ول کرده و ترکشان کرده و در نتیجه صاحبخانه آن دو راجوابشان کرده بود را به بهزیستی انتقال دهیم. چند بار سابقه شبانه روزی داشته اند و چند بار مادر، آنها را تحویل گرفته بود و دوباره

در ماشین گشت نشسته بودیم که به تلفنم زنگ زد.تازه از کمپ خارج شده بود و به همراه خانمش، رفته بودند دنبال خانه. پرسیدم وسوسه داری، سوالم را نفهمید، سوال و تشریح و تعریف کردم، گفت دارم. هزینه ششصد و چهل هزار تومنی که برای او کردیم و رشته ای که هر آن ممک

من و کلیدراولین سال ورودم به دانشگاه، بود که با دولت آبادی و پس از آن کلیدر، آشنا شدم، داستان مفصلی داشت، بعضی جلدهایش را چند بار خواندنم.( در وبلاگ پرچنان، و پیوند کلیدر خوانی، آن سالها را نگاریده ام)و این که همیشه از کتابخانه دانشگاه امانت میگرفتم

پیرامون فیلم خودکشی دو دختر نوجوان: وقتی فیلم را دیدم ، وجودم، تفکرم، مغزم، گویی توقف کرد. وقتی که به خود آمدم ، یکمونولگ کوتاهی با خود کردم:فیلمش را هرگز در پرچنان قرار مده.یاد خودکشی نوجوانانی که سال پیش رفتم افتادم. پسری اهل قرآن و مسجد و هیئت که

چند وقت پیش برنامه کاری داشتیم که مجبور بودیم من و برادرم پشت هم باشیم. اگر من اشتباه میکردم او درست میکرد و بل العکس، در هنگامه قرارداد و ابعاد مالی ماجرا، اگر ترسی در دل داشتیم، همین که این فکر را داشتیم که او هم هست و مرور میکند، از ترس مان کاسته